Honkballen in de sneeuw

De wereld is momenteel romantisch wit met besneeuwde paden en bomen die hun witte takken nederig laten buigen onder de last. 
Het laat me denken aan het verhaal van Ketan Makwana (3M) recentelijk op de Intrapreneurship Conference in Parijs. Leuke conferentie en een leuk thema...Intrapreneurship: 'the act of behaving like an entrepreneur while working within a large organisation'. Of ook wel: hoe kun je als organisatie creativiteit en innovatie in je DNA verankeren... 
Ketan vertelde het verhaal van Canadian Telecom die een probleem hadden dat ze niet opgelost kregen: performance-verlies en uitval in hun infrastructuur in de winterperiode. Het enorm uitgestrekte Canada heeft een bovengrondse infrastructuur van telefoonpalen en kabels waarop in de lange winterperiode sneeuw blijft liggen. De draden buigen door wat verlies in de prestatie tot gevolg heeft en zelfs signaal-uitval als er een draad breekt. De CEO besloot het probleem voor te leggen aan de medewerkers en er werd een grote bijeenkomst belegd. Iemand opperde om honkbalknuppels te verstrekken en met een flinke klap tegen de telefoonpaal de draden te laten trillen. Sneeuw weg. Een simpel idee, niet? Toch gedaan. Een maand later plotseling weer een bijeenkomst. De CEO vertelde dat ze gewoon te weinig collega’s hadden om het verschil te maken op zoveel infrastructuur, met name in de wildernis. Of iemand nog een idee had? 

Nieuw voorstel: honing smeren bovenin de telefoonpalen zodat daar beren in zouden klimmen die dan trillingen zouden veroorzaken, etcetera. Beren genoeg daar. Hoe doen we dat? Een spuitlans van een sproeivliegtuig aan een helicopter bevestigen en dan per telefoonpaal mikken. Flinke klus maar wel te doen, leek het. Zo gezegd, zo gedaan. Alles gemonteerd aan de helicopter en, hup, aan de slag. De helicopter was in de lucht en zette de daling in richting de eerste paal toen de piloot riep: “stop maar met de spuit, het hoeft niet meer!”. Want? U raadt het al….door de luchtverplaatsing en de trillingen van de rotors verdween de sneeuw zonder moeite! Op verzoek van Telecom besloot het Postbedrijf om de dagelijkse postvluchten te verplaatsen boven de draden….geniaal en praktisch.. Tot op de dag vandaag  wordt dat nog steeds zo gedaan. De les? Zonder de man van de honkbalknuppel was dit nooit tot stand gekomen. Zonder honderd ideeën vind je niet dat ene geniale… Mobiliseer de collectieve creativiteit!

Mini-Saga

Nee. 

Het is niet het nieuwe auto-model dat in Born gebouwd gaat worden. Of een jeugd rockband uit Canada. 

Bij het lezen van het meesterwerk van Daniel Pink -a Whole New Mind- stuitte ik op het fenomeen Mini-Saga. Het gaat over schrijven. Iets schrijven. En hoe moeilijk dat is. Direct te linken aan het gezegde van Goethe: 'ik had geen tijd om je een korte brief te schrijven, dus ik schrijf je maar een lange'. 

Een Mini-Saga is een verhaal in exact 50 woorden.

Het idee komt oorspronkelijk van de schrijver Brian Aldiss en de krant The Daily Telegraph, die diverse minisaga competities hebben georganiseerd. Dat gaat dan ongeveer zo, en in het engels omdat dat zo'n mooie taal is..: 

A holiday romance 

I was alone on a heavenly beach. Suddenly, a beautiful man came towards me. I immediately fell in love at first sight. We started a friendly conversation and we became, in the course of the holiday, extremely close. Naturally we exchanged phone numbers. Back home, I called him. Wrong number!

Taal is een encyclopedie van onwetendheid...

Ik mag graag lezen in het werk van Edward de Bono. Zijn eigenwijze bedenksels verbazen en amuseren mij geweldig en zijn taalgebruik al helemaal. Taal op zich vindt hij onhandig, gebrekkig. Veel te beperkt om de vruchten van ons brein verder te brengen en zelfs te beperkt om ze te beschrijven. Taal is de encyclopedie van onwetendheid, zo zegt de Bono: 'aangezien percepties op basis van relatieve onwetendheid in permanente woorden worden ingevroren en zo ons denken in de toekomst beperken'. Je moet het wel twee keer lezen maar mij brengt hij wel verder....

Ik moest hieraan denken omdat ik recent bij een project enkele observaties heb gedaan. Observeren is een vaste routine in mijn werk die heb omarmd na het bestuderen van de gedachtes van Tom Kelley, mede-oprichter van IDEO, o.a. in zijn boek 'the ten faces of innovation'. IDEO is het wereldberoemde bureau van 'designthinkers'. Tom beschrijft in het boek de kracht van het antropologische denken als belangrijkste discipline binnen hun praktijk, de observators pur sang die, in de geest van Charles Darwin, geobsedeerd zijn door menselijk gedrag, turend voorbij het voor de hand liggende, steeds op zoek naar openbaringen vanuit hun Vuja De, hun vermogen om te zien wat er altijd was maar nooit werd gezien (als tegenhanger van déjà vu; reeds gezien). Het begrip Vuja Demaakt in ieder geval duidelijk dat we -conform de Bono- vooral open moeten staan voor 'percepties van onwetendheid' en dat taal best een beperkende factor is, als je er over nadenkt..